Zgromadzenie Braci Serca Jezusowego (Congregatio Fratrum Cordis Iesu – CFCI) – założone i zatwierdzone w Polsce 21 listopada 1923 roku jako zakon kontemplacyjno-czynny w Puszczykowie koło Poznania.
Głównym założycielem Zgromadzenia był br. Stanisław Andrzej Kubiak (ur. 10 listopada 1877, zm. 9 grudnia 1928).
Wytyczone zadania i zatwierdzone przez Kościół są następujące: praca przy kościołach jako zakrystianie, organiści, prowadzenie katechizacji wśród dzieci i młodzieży, prace w domach biskupich, kuriach diecezjalnych, seminariach duchownych oraz w innych instytucjach kościelnych, propagowanie czci Najświętszego Serca Jezusowego.
Zgodnie z wolą Brata Założyciela oraz Kościoła, jako bracia zakonni, nie przyjmują święceń kapłańskich.
Historia Początkowo Zgromadzenie zajęło się służbą jako zakrystianie, furtianie, przy katedrze i kurii poznańskiej.
W 1924 roku brat Stanisław, na tzw. „górnym Puszczykowie” niedaleko Poznania, zakupił willę „Warta”, a 2 lata później willę „Przemysławkę”. Te dwie wille stały się przyczynkiem do utworzenia Domu Głównego Zgromadzenia.