, właśc. – pisarz i tradycjonalista japoński, historyk i krytyk literacki.
Urodził się w okresie Meiji w zubożałej rodzinie o tradycjach samurajskich. W dzieciństwie i młodych latach uczył się czytać teksty konfucjańskie, buddyjskie, uczęszczał do szkoły języka angielskiego i wieczorowej szkoły sinologicznej.
Z powodów rodzinnych został stypendystą szkoły telegraficznej, prowadzonej przez Ministerstwo Komunikacji, a po jej ukończeniu pracował w Głównym Urzędzie Telekomunikacji. W późniejszym czasie został wysłany jako technik telegrafista na Hokkaido. Nadal jednak studiował dzieła sinologiczne i buddyjskie.
W 1887 roku zrezygnował z państwowej posady i wrócił do Tokio. Pod wpływem utworów Saikaku Ihary (1642–1693) zdecydował się zostać pisarzem.
W 1889 roku opublikował swoje pierwsze książki, dzięki którym stał się rozpoznawalny. Były to: romantyczna opowieść Tsuyu dandan (Krople rosy, 1889) i Fūryūbutsu (Wytworny Budda, 1889). Największą sławę przyniosła mu wydana w 1892 roku powieść Gojūnotō (Pagoda, 1891).