Ustanowił trzy podstawowe kategorie społeczne: cesarza i jego rodzinę, wolnych poddanych (urzędników i dzierżawców państwowych) oraz poddanych niewolnych.
Struktura rządu centralnego utworzonego poprzez kodeks Taihō symetrią i zasadą funkcjonowania odpowiadała modelowi rządów dynastii Tang, lecz zachowywała jednocześnie szereg cech ściśle japońskich. Rząd centralny u boku cesarza składał się z dwóch głównych pionów: , sprawującego pieczę nad cesarskim rytuałem sintoistycznym, oraz , któremu to podlegała administracja cywilna kraju. Administracją tą kierowali trzej ministrowieW Chinach w miejscu trzech ministrów funkcjonowało kilka urzędów polityczno-administracyjnych.: , oraz . Stanowisko pierwszego ministra przeważnie miało charakter czysto tytularny, toteż rzeczywista władza administracyjna spoczywała w rękach ministra lewej strony, lub w jego zastępstwie – ministra prawej strony.
Ministrowie za pośrednictwem urzędników wykonawczych nadzorowali pracę ośmiu : Sekretariatu Cesarskiego, Ministerstwa Ceremonii i Personelu Urzędniczego, Ministerstwa do Spraw Rodów Arystokratycznych, Ministerstwa do Spraw Ludności,