Skrajnie odmienną opinię zaprezentowała Monika Małkowska z „Rzeczypospolitej”, która nazwała film „ekranową wydmuszką” i „tworem sztukopodobnym”, a reżysera „specem od działań fasadowych”. Małkowska przekonywała, że utwór Majewskiego powiela dziewiętnastowieczną poetykę żywych obrazów, a przesłanie utworu – „każda epoka ma swojego Chrystusa” – zostało przedstawione „topornie i łopatologicznie”. Recenzenci byli jednak zgodni co do tego, że Młyn i krzyż jest „ambitnym przedsięwzięciem”. „Wykorzystując najnowsze technologie, odkrywa wspaniałe możliwości kina” – dodawała Barbara Hollender z „Rzeczypospolitej”. „Będąc dziełem genetycznie brueglowskim, wyrosłym na glebie jego malarskiej wyobraźni i w kształcie przez nią dookreślonym, stanowi jednocześnie kwintesencję kina Lecha Majewskiego” – podsumowuje Magdalena Lebecka z miesięcznika „Kino”.
Odbiór we francuskojęzycznych mediach W Szwajcarii pozytywną recenzję filmu napisał Norbert Creutz z „Le Temps”, który był pod wrażeniem wysiłku włożonego przez Majewskiego: „Choć zdarzają się momenty nudy, tajemnica kompozycji, zarówno filmowej, jak i obrazowej, jest urzekająca […] Jak Majewski się do tego zebrał?” Noémie Luciani z „Le Monde” okazywała większy sceptycyzm, porównując wysiłek Majewskiego do postawy „Pierre’a Ménarda, bohatera [opowiadania] Borgesa, który poświęcił swoje życie przepisywaniu Don Kichota Cervantesa słowo po słowie, identycznie”.
Analizy i interpretacje