Bardzo mało z tej twórczości jest zachowane.
Na początku II wojny światowej Motyka zajmował się transportowaniem osób na Słowację i Węgry. Był poszukiwany przez gestapo, ukrywał się w Warszawie, a następnie przez Zakopane i Tatry uszedł na Węgry, gdzie zatrzymał się w obozie polskich uchodźców w Leányfalu koło Szentendre. Tam w wieku 35 lat utonął w Dunaju, został pochowany w pobliskim Pócsmegyer. Jego grób nie zachował się do dzisiejszych czasów.
Miał braci Juliana i Aleksandra, także jego kuzyn Mieczysław Motyka był przewodnikiem i instruktorem narciarskim. Z kolei stryjeczny brat Stanisława, Zdzisław Motyka, był narciarzem i olimpijczykiem.
Wybrane pierwsze przejścia w Tatrach 1929 – Filarem Leporowskiego na Kozi Wierch i dalej żlebem na Kozią Przełęcz Wyżnią, 1930 – środkiem północno-wschodniej ściany Żłobistego Szczytu, z Janem Sawickim, 1932 – środkiem południowej ściany Małego Lodowego Szczytu, z Sawickim, 1932 – wschodnim kominem Wyżniej Basztowej Przełęczy, z Sawickim, 1932 – południowo-zachodnią ścianą Ostrego Szczytu, z Sawickim, 1932 – zachodnią ścianą Łomnicy, z Sawickim, 1932 – trawersem południowej ściany Zamarłej Turni, z Sawickim, 1934 – południowo-wschodnim uskokiem Zadniego Mnicha, 1934 – południowym filarem Ostrego Szczytu, 1935 – południowo-zachodnią ścianą Wschodniego Szczytu Żelaznych