Teatr ekspresjonistyczny – antyrealistyczny styl w teatrze, powstały w Niemczech około roku 1910. Dojrzałość artystyczną osiągnął po I wojnie światowej, rozwijał się tam do około 1923 roku. Po tej dacie funkcjonował jeszcze w innych krajach, a pomysły inscenizatorskie i stylistyka ekspresjonistyczna były wykorzystywane przez twórców, związanych z innymi nurtami w teatrze nawet po II wojnie światowej. Charakteryzował się silnym zaangażowaniem ideowym i ideologicznym. Skupiał się na ekspresji przeżyć bohatera, zazwyczaj reprezentanta mas społecznych. Szczególne piętno odcisnął na kształcie ekspresjonizmu filmowego.
Charakterystyka nurtu Dramat ekspresjonistyczny skupiał się na opisie subiektywnych przeżyć i doznań głównego bohatera, często będącego alter ego samego autora. Pozostałe postacie stanowiły tło dla jego stanów psychicznych i obsesji, były wytworami jego snów i imaginacji. Bohaterowie sztuk ekspresjonistycznych byli zazwyczaj postaciami typowymi, symbolizującymi całe grupy społeczne lub wprost uosobieniami tych grup. W ten sposób sztuki skupiały się na psychologii mas, nie jednostek. Dialog charakteryzował się stylem rwanym, przepełniony był sloganami, wykrzyknieniami. Na scenie często pojawiał się tłum (lub w jego funkcji chór). Utwór dążył do kształtu nowoczesnego „moralitetu”.