Stalag 369 Kobierzyn – działający w okresie II wojny światowej, niemiecki nazistowski obóz karny dla szeregowców i podoficerów armii francuskiej, belgijskiej i holenderskiej, którzy w myśl Konwencji Genewskiej odmówili pracy na rzecz III Rzeszy.

Historia Znajdował się w południowej części Krakowa, na granicy obecnych dzielnic VIII oraz IX, pomiędzy dzisiejszymi ulicami: Zawiłą, Skośną i Żywiecką.

Obóz został zbudowany przez Niemców na nieużytkach i piaskach pomiędzy Kobierzynem a Borkiem Fałęckim. W październiku 1941 roku przywieziono tu pierwszych więźniów. Byli nimi wzięci do niewoli żołnierze Armii Czerwonej. Do 3 maja 1942 funkcjonował pod nazwą Oflag XIII A Nürnberg-Langwasser (Unterlager A), a od tego dnia jako Stalag 369 Kobierzyn. Przeznaczony był dla 5–6 tysięcy jeńców. W okresie jego istnienia przeszło przez niego od 12 do 16 tysięcy żołnierzy alianckich. Ewakuacja stalagu odbyła się w okresie 6–13 sierpnia 1944. W obozie zmarło czternastu żołnierzy alianckich, którzy zostali pochowani na znajdującym się kilkaset metrów na wschód borkowskim cmentarzu parafialnym. Po wojnie ich prochy zostały ekshumowane i ponownie pochowane w krajach pochodzenia.