W wyniku szybkiego wzrostu gospodarczego region górniczy rozciągający się od Sukegawy (miasto Hitachi) do Yonomori (kopalnia Hitachi i złoża węgla Joban z początku XX wieku) podupadł. Ropa naftowa i energia jądrowa zaczęły zastępować węgiel jako nowe źródła energii. W tym okresie szybkiego wzrostu gospodarczego, 29 września 1967 roku w Okumie rozpoczęła się budowa elektrowni jądrowej Fukushima Daiichi należącej do Tokyo Electric Power Company (otwarcie nastąpiło 26 marca 1971 roku). Dwa dni później, 1 października 1967 roku, cała linia Joban została zelektryfikowana, a elektryfikacja została ukończona na odcinku od stacji Taira (obecnie stacja Iwaki) i stacji Iwanuma. Okuma stała się w ten sposób najbardziej wysuniętą na północ „strefą energetyczną”. Mieszkańcy regionu Yonomori, w tym Okuma i Namie, którzy wcześniej przenieśli się do innych obszarów w celu pracy zimą, gdy rolnictwo było niedostępne, mogli teraz pracować przez cały rok w elektrowniach jądrowych. Elektrownie jądrowe były postrzegane jako „bogowie fortuny” dla mieszkańców, zapewniając stabilne zatrudnienie i znaczne dotacje.