Pomimo tego zachowała ona nadal siłę, by sformować samodzielnie piąty z kolei gabinet z generałem Gi’ichi Tanaką jako premierem.
W 1929 roku Seiyūkai musiała oddać władzę głównemu rywalowi – Minseitō, ale po zamachu na nowego premiera Osachiego Hamaguchi i niepodołaniu obowiązkom przez jego następcę Reijirō Wakatsukiego, odzyskała władzę w 1931 roku. Nowy rząd, wyłoniony po wygranych przez Seiyūkai wyborach pod przewodnictwem Tsuyoshiego Inukai, próbował wprowadzić szereg reform w celu ożywienia japońskiej gospodarki, m.in. poprzez wprowadzenie zmiennej stopy jena. Jednak nie dane mu było dokończyć pracy – 15 maja 1932 roku doszło do kolejnego zamachu na premiera, a następstwem tego był kolejny rozłam w partii.
Od 1938 roku politycy, a przede wszystkim Fumimaro Konoe, dążyli do stworzenia nowego systemu (shin-taisei), który zjednoczyłby Japończyków we wspólnym działaniu dla kraju. Wysiłki te nasiliły się w 1940 roku, gdy Konoe ponownie został premierem. W rezultacie wszystkie partie polityczne rozwiązały się i utworzono , z premierem jako jego szefem. Wbrew założeniom nie stało się ono silną partią polityczną, ale biurokratycznym narzędziem indoktrynacji i kontroli społeczeństwa.
Bibliografia
Kategoria:Partie i ugrupowania w Japonii