Nie posiadał stałych uczniów duchowych, udzielał jednak rad i pouczeń duchowych wielu zwracającym się o nie osobom.
Szereg pism i pouczeń ustnych mnicha dotyczył modlitwy, którą nazywał najważniejszą sztuką i dążeniem ludzkim. Sylwan twierdził, iż nieustanna modlitwa mnichów ratuje świat przed zniszczeniem.
Duchowny nauczał również, iż we wszystkim wierny powinien poszukiwać oświecenia pochodzącego od Boga, każde wydarzenie rozważać w kontekście jego woli oraz możliwości jej realizacji. Próby zrozumienia woli Boga pozwalają zarazem człowiekowi włączyć się w jego wieczne życie. Jedną z możliwości poznania woli bożej jest realizacja przykazań bożych oraz ogólniej wskazań zawartych w Piśmie Świętym. Jednak ogólna znajomość przykazań może nie wystarczyć człowiekowi, który w życiu styka się z najrozmaitszymi sytuacjami i dylematami. W sytuacji tej najbardziej pożądanym rozwiązaniem jest porzucenie całej swojej wiedzy, myśli i dążeń, by poznać głos Boga i móc realizować jego wskazani. Większość ludzi nie jest jednak w stanie tego uczynić – tym Sylwan proponował wejście w stałą relację z mnichem-starcem i absolutne posłuszeństwo jego wskazówkom. Wiele pouczeń Sylwan poświęcił relacjom starca z pozostającymi pod jego opieką osobami, podkreślając znaczenie posłuszeństwa z ich strony.