W latach 2007–2011 pełnił funkcję dyrektora Narodowego Urzędu na rzecz Rozwoju Gospodarczego (Nedb), odpowiedzialnego za zagraniczne inwestycje w Libii oraz promującego prywatyzację i liberalizację w gospodarce.
5 marca 2011, w czasie wojny w Libii, w powołanej przez powstańców Narodowej Radzie Tymczasowej wszedł w skład zespołu wykonawczego odpowiedzialnego za sprawy zagraniczne. Został oddelegowany do prowadzenia rozmów na rzecz pozyskania jak najszerszego uznania międzynarodowego przez Radę. Dzięki jego staraniom 10 marca 2011 Francja jako pierwsze państwo na świecie uznała Radę za prawomocne władze Libii.
23 marca 2011 Narodowa Rada Tymczasowa mianowała go szefem powołanego przez siebie rządu tymczasowego. Wraz z ofensywą powstańców, wspieranych z powietrza przez siły NATO, wzrastało uznanie międzynarodowe dla Narodowej Rady Tymczasowej. 23 sierpnia 2011 powstańcy zdobyli kwaterę Kaddafiego w Trypolisie, zmuszając go do ucieczki, a Rada efektywnie (de facto) przejęła władzę w kraju. 16 września 2011 została oficjalnie uznana przez ONZ, a jej przedstawiciel uzyskał mandat w Zgromadzeniu Ogólnym.