Prace nad księgami rodów szlacheckich w poszczególnych guberniach prowadziły specjalne komisje, tzw. szlacheckie zjazdy poselskie, w skład których wchodzili posłowie powiatowi na czele z gubernialnym przewodniczącym szlachty. Za podstawę do swojej pracy komisje brały alfabetyczne spisy szlachty dziedzicznej, przedłożone przez powiatowych przewodniczących szlachty. Każdy ród był rozpatrywany z osobna. Badano całą dokumentację, na podstawie której poszczególne nazwiska były wnoszone do herbarzy. W rachubę wchodzili tylko przedstawiciele szlachty dziedzicznej. Osoby, które otrzymały szlachectwo osobiste, nie były uwzględniane.
Księga rodów szlacheckich składała się z sześciu częściстатья № 968 том IX «Свод Законов Российской империи» издания 1899 года. W każdej znalazły się rody z określonych kategorii szlacheckich«Алфавитный список дворянских родов, внесённых в родословные дворянские книги Могилёвской губернии», Губ. Тип., г. Могилёв, 1909 г.. Dziedziczne rody szlacheckie, tj. te, które dysponowały potwierdzeniem nadania szlachectwa przez cesarza oraz własny herb i pieczęć. Szlachta wojskowa, tj. oficerowie, poczynając od stopnia ober-oficera (niższy stopień oficerski), którzy za Piotra I otrzymali szlachectwo.