W latach 1912–1915 był zatrudniony na stanowisku kierownika Wydziału Technicznego Rady Zarządzającej Towarzystwa Kolei Ałtajskiej.
Po przyjeździe w 1923 roku do Polski podjął pracę w Towarzystwie Robót Kolejowych i Budowlanych „TOR” w Warszawie. Od 1925 roku kierował budową Kolei Państwowej Kalety-Podzamcze, dzięki czemu zwrócił na siebie uwagę ministra przemysłu Eugeniusza Kwiatkowskiego, który w 1928 roku powierzył mu budowę magistrali węglowej Śląsk-Gdynia. Od 1931 roku na stanowisku Dyrektora Budowy w Towarzystwie Francusko-Polskim realizował odcinki Bydgoszcz-Gdynia, Herby-Inowrocław oraz Częstochowa-Siemkowice.
W czasie wybuchu II wojny światowej przebywał w Bydgoszczy. Okupację niemiecką spędził w Warszawie biorąc udział w naukowych pracach konspiracyjnych z dziedziny kolejnictwa. Pracował także dorywczo w firmie „TOR”.
Po wyzwoleniu pracował kolejno w Radzie Technicznej, Radzie Komunikacyjnej, Departamencie Techniki i Instytucie Naukowobadawczym Kolejnictwa Ministerstwa Komunikacji.
Od 1899 roku był mężem Eugenii z Marcinkiewiczów (1872–1958). Mieli dwóch synów: Henryka (1900–1969) i Stanisława oraz córkę Eugenię (ur. 1901), która wyszła za dyplomatę Stanisława Łukaszewicza.
Zmarł 20 sierpnia 1952 roku w Warszawie na zawał serca.