Operacja dnieprowsko-karpacka (znana w radzieckiej i rosyjskiej historiografii jako Dnieprowsko-Karpacka Strategiczna Operacja Ofensywna lub wyzwolenie prawobrzeżnej Ukrainy) – operacja strategiczna przeprowadzona pomiędzy 24 grudnia 1943 a 17 kwietnia 1944 roku przez wojska 1., 2., 3. oraz 4 Frontu Ukraińskiego razem z 2 Frontem Białoruskim przeciwko niemieckiej Grupie Armii „Południe” oraz Grupie Armii „A” w celu wyzwolenia wszystkich terytoriów Ukrainy oraz Mołdawii spod okupacji państw Osi. Operacja doprowadziła oddziały Armii Czerwonej do granicy z Rumunią, całkowicie unicestwiając 18 dywizji rumuńskich, niemieckich oraz węgierskich i zmniejszając o połowę stan liczebny 68 innych dywizji państw Osi.
Tło operacji Dzięki dużemu powodzeniu ofensywy na Dnieprze jesienią 1943 roku, która wyzwoliła lewobrzeżną Ukrainę i odcięła niemiecką 17 Armię na Krymie wojska radzieckie ustanowiły kilka przyczółków na Dnieprze, które na przełomie listopada i grudnia zostały powiększone, stając się platformami, z których miała się rozpocząć operacja dnieprowsko-karpacka. Ofensywa ta oraz inne mniejsze operacje, które były kontynuowane do grudnia, pozostawiały jednak za sobą duże zgrupowania wojsk niemieckich w rejonie Dniepru. Jedno z nich znajdowało się na południe od Kijowa w mieście Korsuń Szewczenkowski na styku oddziałów 1.