W 1902 rozpoczęto w Kijowie eksploatację wagonów czteroosiowych, wyprodukowanych w Norymberdze. W 1904 linie zelektryfikowano, co spowodowało wycofanie tramwajów parowych z Kijowa.
Okres belgijski thumb|Plac Europejski w 1911 (pocztówka) thumb|Mapa Kijowa z 1913 thumb|Mapa Kijowa z 1918 W 1904 zmarł właściciel pakietu większościowego kijowskich tramwajów, miejscowy milioner L. Brodski. Jego spadkobiercy postanowili odsprzedać udziały w firmie Belgom. W styczniu 1905 powstała spółka Societé anonyme Belge des tramways de Kieff. Okres belgijski był czasem największego rozwoju kijowskiej sieci tramwajowej. Powstawały nowe linie, do istniejących powstawały drugie tory. W latach 1907–1913 sprowadzono do Kijowa 67 fabrycznie nowych wagonów z Norymbergi oraz 7 z Belgii. W szczytowym okresie w 1913 w mieście było 82,2 km torów tramwajowych, po których tramwaje kursowały na 21 liniach. Oprócz tego funkcjonowały 4 niezależne od miasta linie tramwajów prywatnych. W tym samym roku otwarto pierwszą linię, która łączyła oba brzegi Dniepru. W przededniu I wojny światowej kijowska sieć obsługiwana była przez 149 wagonów tramwajowych.