W ciągu niecałych trzech lat od swojego powrotu wygrał 9 walk z rzędu, w tym 7 przed czasem. Ostatnią z nich był tryumf nad niepokonanym dotąd Meksykaninem Alfonso Sanchezem (16-0-0), z którym Ward przegrał wszystkie sześć pierwszych rund, zanim znokautował go w siódmej ciosem sierpowym w korpus. Dzięki temu zwycięstwu otrzymał szansę walki o mistrzostwo świata IBF z Vince’em Phillipsem (36-3-0). Odbyła się ona 9 sierpnia 1997 roku w Bostonie. Została zatrzymana już w trzeciej rundzie, gdyż Ward doznał po jednym z ciosów rywala głębokiego rozcięcia skóry. Tym samym Phillips obronił tytuł, wygrywając przez techniczny nokaut.
W latach 1998–1999 Ward stoczył pięć walk − cztery wygrane przez nokaut oraz jedną przegraną przez decyzję z późniejszym wielokrotnym mistrzem świata Zabem Judah (15-0-0). 11 marca 2000 roku zmierzył się w Londynie z wyżej notowanym Shea Nearym (22-0-0), a stawką walki był będący w posiadaniu Brytyjczyka pas mistrzowski mało znaczącej organizacji World Boxing Union (WBU). Ward wygrał przez techniczny nokaut w ósmej rundzie, dzięki kombinacji lewy sierpowy w korpus – lewy podbródkowy.