– era w dziejach Japonii przypadająca na lata 1830–1843. Najważniejszy okres ostatnich lat rządów rodu Tokugawa.

Okres ten charakteryzował się kryzysem ekonomicznym. W okresie tym zanotowano kilkakrotne emisje ogromnych kwot pieniądza, co doprowadziło do katastrofalnej inflacji. W 1840 daimyō byli zmuszeni do zaciągnięcia 60 milionów ryō złota pożyczki od kupców z Ōsaki, z których same tylko odsetki roczne, jeśli byłyby spłacane, stanowiłyby około jedną czwartą dochodu podatkowego całego kraju. Kolejną cechą charakterystyczną tego okresu było zubożenie klasy samurajów, spowodowane niekorzystnym stosunkiem liczby samurajów do liczby przewidzianych dla nich stanowisk. Dostatnio żyła nieliczna grupa bogaczy z wyższych warstw społeczności miejskich i wiejskich, podczas gdy biedota wiejska i miejska przymierała głodem. Ludzie biedni, ograniczeni sztywnymi ramami systemu ekonomicznego, wobec wzmagającej się inflacji i rozwiniętej gospodarki pieniężnej nie mogli zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych. W 1833 roku klęska głodu nawiedziła północną Japonię, a w 1836 cały kraj. Chłopi uciekali ze wsi do miast z nadzieją znalezienia pracy na służbie. Zaczęły się napady na składy ryżu.