Jolanta Jerozolimska, właściwie Izabela II (ur. 1212 w Akce, zm. 2 maja 1228 w Andrii) – królowa Jerozolimy w latach 1212-1228. Córka Marii Jerozolimskiej i Jana z Brienne. Królowa Sycylii i królowa Niemiec, cesarzowa.
Wszystkie kroniki, które powstały na Bliskim Wschodzie, nazywają ją Izabelą. Z kolei w kronikach zachodnich przeważnie występuje jako Jolanta.
Krótko po narodzinach Jolanty zmarła jej matka. Jako jedyne dziecko Marii z Montferratu Jolanta stała się kolejną władczynią Królestwa Jerozolimskiego. Rządy regencyjne w jej imieniu sprawował ojciec – Jan z Brienne. W marcu 1223 r. została zaręczona z cesarzem Fryderykiem II (1194-1250), wdowcem po Konstancji Aragońskiej, synem cesarza Henryka VI i Konstancji, córki króla Sycylii Rogera II. Ślub per procura odbył się w sierpniu 1225 r. w Akce, w katedrze Świętego Krzyża. Cesarza zastępował biskup Jakub z Patti. Pomysłodawcą tego związku był papież Honoriusz III, który miał nadzieję zmotywować tym Fryderyka do udania się na wyprawę krzyżową.