W 1935 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 212. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1937 został przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernych. W tym samym roku jednostka, w której pełnił służbę została przemianowana na 11 batalion pancerny. Na stanowisku dowódcy szwadronu pozostawał do wybuchu wojny.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 służył w Ośrodku Zapasowym Broni Pancernych nr 3, który został ewakuowany do Żurawicy, a następnie Podkamienia na Podolu. Jako zastępca dowódcy pozostałości 5 bpanc walczył z pododdziałami Armii Czerwonej i ukraińskimi bojówkami w okolicach Tyśmienicy i Nadwórnej. 22 września przekroczył granicę węgierską i został internowany.

Po dwóch tygodniach pobytu w obozie uciekł i przedostał się do Francji. W listopadzie 1939 mianowany został dowódcą kompanii w batalionie zapasowym. Następnie przeniesiony do 10 brygady kawalerii pancernej na dowódcę szwadronu. Do Anglii ewakuowany został z portu La Rochelle. W lipcu 1940 został dowódcą kompanii w II batalionie 1 pułku czołgów, a w styczniu oddelegowany został na kurs dla oficerów starszych. Po kursie pełnił obowiązki dowódcy kompanii 66 batalionu czołgów. W lipcu 1942 został skierowany na Bliski Wschód, gdzie 5 sierpnia 1942 objął stanowisko zastępcy dowódcy 5 batalionu czołgów.