Historia Miejscowość historycznie należała do Wielkopolski. Początkowo była wsią kościelną należącą do kleru, własnością benedyktynów wrocławskich. Później prywatne miasto szlacheckie należące do polskiej szlachty z rodu Księskich, którzy od jej nazwy przyjęli odmiejscowe nazwisko, a także Pogorzelskich, Trąmpczyńskich, Wyssogota-Zakrzewskich i Budziszewskich. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1482 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1298 była siedzibą własnej parafii i leżała w archidiakonacie śremskim, a w 1510 dekanacie Nowe MiastoZenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 175..
Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1193 z bulli papieża Celestyna III, kiedy to wieś o nazwie Książ była w posiadaniu benedyktynów z Wrocławia. W 1298 odnotowano ją w archidiakonacie śremskim.