Nikołaj Grigoriewicz Nazarienko, ros. Николай Григорьевич Назаренко (ur. w 1911 r. w stanicy Staroczerkaskaja, zm. ?) – wojskowy armii rumuńskiej (porucznik), dowódca kozackiego oddziału partyzanckiego w 1941 r., a następnie Kozackiego Dywizjonu Rozpoznawczego na służbie niemieckiej, od 1943 r. dowódca 7 Sotni, a następnie II Dywizjonu 1 Pułku Kawalerii Kozaków dońskich 1 Kozackiej Dywizji Kawalerii podczas II wojny światowej, emigracyjny działacz kombatancki
Jego rodzina na początku 1920 r. uciekła znad Donu na Krym. Nie udało jej się ewakuować wraz z wojskami Białych gen. Piotra N. Wrangla do Gallipoli w połowie listopada tego roku, w związku z czym przedostała się do Odessy. Ukrywała się w podmiejskich kamieniołomach, gdzie czekiści rozstrzeliwali przeciwników władzy bolszewickiej. Pod koniec 1920 r. dotarła do Dniestru, przechodząc do rumuńskiej Besarabii. Ze względu na posiadanie krewnych w Rumunii N. G. Nazarienko automatycznie otrzymał miejscowe obywatelstwo. Ukończył szkołę wojskową w Kiszyniowie, a następnie szkołę kawaleryjską w bułgarskim mieście Tyrgowiszte. Służył w stopniu podporucznika w rumuńskim 1 Pułku Husarskim. W 1931 r. został odkomenderowany do oddziału kontrwywiadu wojskowego III Korpusu Armijnego. Na początku 1933 r. awansował do stopnia porucznika.