Feliks Papliński (ur. 17 maja 1908 w Romanowie pod Żytomierzem, zm. 16 października 1942 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, jeden z założycieli Polskiej Partii Robotniczej.
Życiorys thumb|Grób Feliksa Paplińskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Początkowo pracował jako pastuch, potem został hutnikiem. W 1928, pracując w hucie szkła w Piotrkowie Trybunalskim, wstąpił do KZMP. W 1929 został na dwa tygodnie aresztowany za prowadzenie agitacji komunistycznej wśród robotników huty „Hortensja”, w której pracował, i zorganizowanie strajku; równocześnie zwolniono go z pracy. W latach 1927–1929 należał do PPS-Lewicy i działał w Związku Zawodowym Robotników Przemysłu Chemicznego. W 1929 dostał pracę w hucie „Vitrum” w Wołominie, gdzie rozwinął szeroką działalność polityczną. Za wystąpienie na wiecu robotniczym w październiku 1929 był więziony przez trzy miesiące. Po wyjściu na wolność został sekretarzem Komitetu Miejskiego KZMP i funkcjonariuszem KZMP na Okręg Warszawa-Podmiejska. W Wołominie wstąpił w 1930 do Komunistycznej Partii Polski (KPP). Był również członkiem Wydziału Zawodowego przy Komitecie Centralnym (KC) KZMP, a od listopada 1931 do maja 1932 instruktorem KC KZMP w okręgach Lublin i Siedlce. Od maja 1932 pracował jako sekretarz Wydziału Rolnego KC KZMP.