Owoce Twarde torebki, jajowate do cylindrycznych, pękające przegrodowo. Nasiona niemal kuliste, gąbczaste, o jasnoczerwonej łupinie. Zarodek bardzo drobny.
Biologia i ekologia Rozwój Byliny, geofity ryzomowe. W porze suchej nadziemne części gloriozy obumierają i rośliny przechodzą okres spoczynku.
Cechy fitochemiczne Rośliny zaliczane do tego rodzaju zawierają silnie trujące alkaloidy, przede wszystkim kolchicynę, gloriozynę i superbinę.
Genetyka Liczba chromosomów 2n = 14, 18, 22, 44, 66, 77, 84, 88, 90.
Systematyka Historia badań taksonomicznych Rodzaj glorioza opisany został przez Linneusza w 1753 roku jako takson monotypowy, obejmujący gatunek Gloriosa superba. W 1767 Linneusz wyodrębnił do osobnego gatunku, Gloriosa simplex, rośliny występujące w Azji. W XIX i pierwszej połowie XX wieku opisano kilkanaście innych gatunków gloriozy, głównie bazując na różnicach w budowie i kolorystyce okwiatu. Pod koniec XX wieku niektórzy botanicy (np. Field 1972, Thulin 1995, Kubitzki 1997) postawili tezę, że wszystkie wyróżnione wcześniej gatunki opisują jedną, wysoce zmienną roślinę oraz jej kultywary. W 1998 roku opisano odkrytą w Afryce roślinę, która morfologicznie stanowiła ogniwo pośrednie między przedstawicielami rodzaju glorioza i rodzaju Littonia. Autorzy zaproponowali połączenie obu rodzajów.