Jerzy Orda (ur. 20 marca 1905 w Nowoszycach, zm. 8 czerwcaBibliograficzna baza danych biblioteki Uniwersytetu Jagiellońskiego. 1972 w Wilnie) – polski historyk kultury, archiwista, działacz społeczny, „wilnianin z wyboru”, „humanista integralny”, „człowiek paradoksu”, „anarchista w duchu św. Augustyna” i przewodnik po Wilnie.
Życiorys Dzieciństwo spędził początkowo w rodzinnym majątku Nowoszyce w powiecie kobryńskim, a następnie w 1917 wyjechał wraz z rodzeństwem do Warszawy, gdzie mieszkał przy ulicy Hożej 32. Naukę rozpoczętą w Nowoszycach kontynuował w Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie w latach 1916–1923. Od 1923 studiował przez dwa lata historię na Uniwersytecie Warszawskim. W okresie studiów na Uniwersytecie Warszawskim zaprzyjaźnił się z dyrektorem Archiwum Oświecenia Wincentym Łopacińskim i popadł w konflikt z profesorem Marcelim Handelsmanem. Przyczyną konfliktu było wniesienie przez Ordę protestu przeciwko zasadzie odpowiedzialności zbiorowej. Z powodu konfliktu w 1926 Jerzy Orda przeniósł się do Wilna i kontynuował studia na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie studiując historię i historię sztuki. Był uczniem Kazimierza Chodynickiego i Stanisława Kościałkowskiego. Od 1928 publikował w naukowym piśmie historycznym „Ateneum Wileńskie” i czasopiśmie akademickim „Alma Mater Vilnensis”.