Architektura tego obiektu sakralnego, nawiązująca do ludowego charakteru barokowych świątyń w kraju, zyskała sobie pełne uznanie bydgoszczan i miejscowego środowiska architektonicznego.
Po przepracowaniu 13 lat, mając zaledwie 46 lat przeszedł na emeryturę. Wkrótce podjął jednak pracę jako rzeczoznawca w bydgoskim oddziale Banku Gospodarstwa Krajowego. Udzielał się w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Bydgoszczy (członek zarządu, ostatni prezes). Był również członkiem Związku Zawodowego Plastyków Wielkopolsko-Pomorskich.
Losy w okresie okupacji Po najeździe Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 r. opuścił z rodziną Bydgoszcz, udając się do Kutna, gdzie mieszkała rodzina jego żony. Do Bydgoszczy Raczkowscy powrócili w końcu września 1939 r., lecz ich dom przy ulicy Adama Asnyka 1 był już zajęty przez jakiegoś dygnitarza niemieckiego. W tej sytuacji zamieszkali u krewnego przy placu Weyssenhoffa. 2 października 1939 r. zostali aresztowani i rozstrzelani prawdopodobnie w Lesie Gdańskim 4 października tego roku. Aresztowania i śmierci szczęśliwie uniknął jedynie syn Raczkowskiego - Zdzisław.
Rodzina Bogdan Raczkowski był żonaty z Marią Józefą z Zawadzkich (ur. 1895, ślub 1917 w Charkowie). Miał córkę Danutę Walentynę (1920-1939) i Zbisława Rajmunda (1923).