Praktykę lekarską łączył z pracą na polu narodowym i społecznym. Docierając do wielu rodzin polskich, budził w nich ducha polskości. Współpracował z bydgoskim „Sokołem”, którego był współzałożycielem. Przez ponad ćwierćwiecze działał w Dozorze Kościelnym przy bydgoskiej farze. Z dużym zaangażowaniem uczestniczył w pracach przygotowawczych zmierzających do zbudowania w Bydgoszczy kościoła Św. Trójcy (1898-1912). Czynnie wspierał istniejące w Bydgoszczy polskie placówki kulturalne, oświatowe i charytatywne. Przez szereg lat był prezesem Koła Towarzysko-Kupieckiego, skupiającego przedstawicieli bydgoskiej inteligencji i mieszczaństwa. Uchodził powszechnie za przywódcę polskich mieszkańców Bydgoszczy. W 1920 r. został naczelnym lekarzem Kasy Chorych.
Nie stronił również od działalności politycznej. Należał do Związku Ludowo-Narodowego. Jako lekarz czynnie uczestniczył w pracach Towarzystwa Naukowego Lekarskiego. Zmarł nagle 17 sierpnia 1926 r. w Bydgoszczy. Pochowano go na cmentarzu Nowofarnym.
Rodzina Władysław Piórek był żonaty z Anną z Folleherów. Miał troje dzieci: synów Łucjana Władysława (ur. 1891) – lekarza, Stanisława oraz córkę Wandę.