W maju 1933 r. uległ udarowi mózgu. Zmarł 4 lutego 1934 r. w Bydgoszczy. 6 lutego 1934 r. jego pamięć uczciła Rada Miejska na specjalnym posiedzeniu. Pogrzeb odbył się 7 lutego 1934 r. na bydgoskim cmentarzu Nowofarnym i był, zgodnie z wolą zmarłego, nadzwyczaj skromny. Prezydent Leon Barciszewski w mowie pożegnalnej podkreślił, iż Jan Biziel był człowiekiem „który niczem nie gardził więcej jak blichtrem zewnętrznym, który od niczego więcej nie stronił i uciekał jak od rozgłosu i popularności. Cicho i niepostrzeżenie sunął ulicami miasta Bydgoszczy, niosąc dniem i nocą wszystkim, którzy go wzywali, pomoc fizyczną i ukojenie duchowe”.
2 maja 1922 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi, położone dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu pracy filantropijnej i narodowej”.
Rodzina Jan Biziel był żonaty z nauczycielką Marią Ludwiką z Badeltów. Miał córki: Marię Ludwikę (ur. 1894), Pelagię Rozalię (ur. 1896) – nauczycielki i Ludwikę Izabelę (ur. 1903) – asystentkę w Bibliotece Miejskiej w Bydgoszczy.