Jego pokład startowy miał wymiar 150 × 23 m i został wyposażony w dwie windy lotnicze o wymiarach 12 × 13 m. Podobnie jak inne japońskie lotniskowce nie posiadał on katapult. Do wychwytywania lądujących samolotów zastosowano osiem lin hamujących i jedną barierę awaryjną.
Przebieg służby „Chūyō” był głównie używany do szkolenia załóg lotniczych oraz transportów samolotów. Często pływał on ze swoimi okrętami siostrzanymi „Taiyō„ oraz „Unyō”.
4 grudnia 1943 roku „Chūyō” i „Unyō” wypłynęły razem z Truk do Yokosuki, transportując m.in. jeńców wojennych, których Japończycy pojmali z amerykańskiego okrętu podwodnego USS „Sculpin”. „Chūyō” został trafiony torpedą wystrzeloną przez okręt podwodny USS „Sailfish” w pobliżu wyspy Hachijōjima. Podczas następnych kilku godzin, „Sailfish” zaatakował uszkodzony lotniskowiec jeszcze dwa razy. Po trafieniu przez cztery–sześć z dziesięciu wystrzelonych torped, „Chūyō” zatonął w szybkim czasie, biorąc ze sobą na dno 514 członków załogi i ponad 730 innych transportowanych osób, w tym żołnierzy japońskich. Zginął także dowódca okrętu kmdr Okura Tomasaborou i 20 z 21 jeńców z okrętu podwodnego „Sculpin”. Japońskie niszczyciele uratowały 160 osób. „Chūyō” został następnie skreślony z listy floty w 1944 roku.
Przypisy
Bibliografia