Termin ten został wprowadzony przez N. Trubeckiego w 1939 roku. Koncepcja archifonemu pozwoliła na usunięcie problemu występującego w strukturalizmie, według którego głoska będąca w danym języku fonemem nie może być równocześnie innym fonemem, podczas gdy intuicyjnie [t] raz jest realizacją fonemu /t/ (w wyrazie kot), a raz fonemu /d/ (w wyrazie kod). Zyskała popularność w niektórych nurtach tej szkoły językoznawczej, dominującej w połowie XX w., zwłaszcza w szkole praskiej. Amerykańscy strukturaliści jednak jej nie używali, a w późniejszych odmianach szkoły praskiej również została zarzucona.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Fonem