Był on opowieścią o byłym więźniu obozu koncentracyjnego (w rolę wcielił się Gustaw Holoubek), który po II wojnie światowej trafia na Ziemie Odzyskane i podejmuje walkę z szabrownikami. Krytycy określali Prawo i pięść mianem polskiego westernu. W tym samym roku Hoffman opracował samodzielnie film montażowy 1956-1957, będący częścią cyklu dokumentalnego Chwila wspomnień.
W 1965 Hoffman i Skórzewski nakręcili film obyczajowy Trzy kroki po ziemi, stanowiący trzy nowele o tematyce współczesnej. Został on doceniony przez krytykę filmową, zdobywając Srebrny Medal na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Moskwie. Był to zarazem koniec wieloletniej współpracy obu reżyserów: w 1966 Hoffman zrealizował samodzielnie reportaż Jarmark cudów, a w 1967 – telewizyjny film Ojciec o młodzieńcu przyprowadzającym na rozmowę do szkoły nieznajomego dorożkarza.
Pan Wołodyjowski i Potop (1969–1974) Jako że cenzura ingerowała w jego wcześniejsze dzieła o tematyce współczesnej, Hoffman zdecydował się na podjęcie tematyki historycznej. Na warsztat wziął ostatnią powieść Trylogii Henryka Sienkiewicza – Pana Wołodyjowskiego – poświęconą fikcyjnej postaci XVII-wiecznego patrioty polskiego podczas wojen na południu Polski.