Holopainen) – 13:37 Imaginaerum (muz. Holopainen) – 6:18
Opis muzyki Album został opisany jako naturalny rozwój albumu Dark Passion Play, inspirowany głównie muzyką filmową. Zarówno jak w Dark Passion Play, Once i Century Child, w albumie znalazły się kompozycje z partiami orkiestrowymi. Orkiestrą zarządzał Pip Williams. Basista Marco Hietala stwierdził, że album jest cięższy od poprzedniego. Holopainen wymienił trzech twórców mających największy wpływ na muzykę z albumu: Tim Burton, Neil Gaiman i Salvador Dalí. Muzycznie zainspirowali go m.in. Hans Zimmer, Danny Elfman, Ennio Morricone, Christy Moore, Van Halen i Pantera.
Jednym z utworów (nazwanym „marszem żałobnym”) muzycy nawiązali do doom metalu zespołów Paradise Lost i My Dying Bride. „Song Of Myself”, skomponowany z inspiracji twórczością Walta Whitmana, miał zostać najdłuższym utworem zespołu (ok. 20 minut, poprzednio najdłuższym utworem był „The Poet and the Pendulum” trwający prawie 14 minut). „Song Of Myself” miało być podzielone na rozdziały (podobnie jak „The Poet and the Pendulum”). Jednak w wywiadzie na swojej stronie Holopainen stwierdził, że bardziej naturalne będzie podzielić je na dwa osobne utwory: pierwszy o długości ok. 14, zaś drugi – ok.