Bigemonia – koncepcja układu w stosunkach międzynarodowych, w której – w odróżnieniu od hegemonii – dominują dwa równorzędne mocarstwa współdziałające ze sobą w ramach symbiozy. Jest to rzadkie zjawisko, gdyż z reguły dwa największe mocarstwa raczej rywalizują między sobą.
Przykłady bigemonii Ateny (lider Morskiego Związku Ateńskiego) i Sparta (stojąca na czele Związku Peloponeskiego). Dwie potęgi, które dominowały nad Grecją, zawarły w 445 p.n.e. sojusz tzw. "30-letni", który przetrwał jednak tylko 14 lat i oba lokalne mocarstwa powróciły do dawnej rywalizacji (II wojna peloponeska). Hiszpania i Portugalia Podczas unii iberyjskiej oba te mocarstwa znajdowały się pod panowaniem jednego monarchy w l. 1580–1640 i miały dominujące znaczenie w świecie. Wielka Brytania i Francja Mocarstwa te zawarły w 1716 r. sojusz mający stabilizować sytuację w Europie i w koloniach. Trwał on do 1731, a oficjalnie zakończył się w 1744, kiedy to Wojna króla Jerzego rozpoczęła nowy etap rywalizacji kolonialnej między dwoma mocarstwami. Wielka Brytania i Stany Zjednoczone Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku kształtowała się koncepcja Pax anglosaxonica, w myśl której oba te mocarstwa wspólnie sprawowałyby hegemonię w ramach anglosfery"Pax anglosaxonica"Gazeta Lwowska 218/1929, s.