Reprezentował Pogoń, Policyjny Klub Sportowy Katowice. Sukcesy odnosił zarówno w szpadzie, jak i szabli. Pierwsze treningi rozpoczął w wieku ponad 30 lat, ale okazał się uczniem pojętnym, ambitnym i pracowitym. Był indywidualnym mistrzem Polski w szpadzie (1936) i szabli (1946) oraz drużynowym w szabli (1948-1950). Był wicemistrzem Polski w szpadzie (1934, 1946) oraz w szabli (1937). Zdobył również dwa brązowe medale w 1937 roku w szpadzie, a w 1938 roku w szabli. Uczestniczył w szermierczych mistrzostwach Europy roku 1934, które odbywały się w Warszawie.
Na igrzyskach olimpijskich w 1936 roku startował w turnieju drużynowym szpadzistów zajmując miejsca 5-8 oraz w turnieju drużynowym szablistów zajmując 4. miejsce. Na igrzyskach w Londynie w 1948 r. wystartował w indywidualnym turnieju szablowym odpadając z niego w eliminacjach, a w turnieju drużynowym zajął miejsca 5-8. Wystartował również w turnieju drużynowym szpadzistów w którym Polska drużyna odpadła w eliminacjach.
Po zakończeniu kariery zawodniczej (1952) poświęcił się pracy szkoleniowej w śląskich klubach. Był działaczem Polskiego Związku Szermierki oraz Związku Weteranów Powstań Śląskich.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Został pochowany na cmentarzu przy ul.