Duże mleczarnie przodowały w rozwoju technologicznym a korzystne warunki zbytu również działały na korzyść dużych przedsiębiorstw, dlatego łączenie produkcji wielu małych gospodarstw było praktycznym rozwiązaniem, a rozkwit wspólnych mleczarni nastąpił zanim narodziła się myśl o ruchu spółdzielczym. Pierwsza spółdzielnia mleczarska (Hjedding Andelsmejeri) została założona w 1882 w Hjedding. Mleczarski ruch spółdzielczy rozwijał się intensywnie w kraju w latach 1882–1888, kiedy to nastąpił prawdziwy przełom, a następnie tempo rozwoju zmalało. Sukces ten zainspirował innych do tworzenia podobnych form działalności w innych dziedzinach rolnictwa, co doprowadziło do powstania wielu innych spółdzielni.
Na Islandii pierwsze rzeźnie spółdzielcze powstały w roku 1907.
Oprócz spółdzielni spożywczych powstawało wiele związków, które zajmowały się skupem i zbytem produktów rolnych i działały na zasadach spółdzielni. Organizacje te zrzeszały się, aby gromadzić i bezpośrednio prowadzić sprzedaż produktów w bezpośredniej relacji producent-konsument, w celu obniżenia kosztów handlu i zaostrzenia kontroli produkcji. Wśród wspomnianych związków były takie, które obejmowały kupno maszyn i narzędzi, nawozów, paszy, ziarna, nasion itd., a także sprzedaż masła, mięsa, oraz trzody chlewnej itp.