W tym samym roku w mieście odnotowano istnienie jatek rzeźniczych.
W 1424 w akcie dotyczącym podziału miasta oraz wójtostwa Górka wymieniono: zamek górowski (łac. castrum) wraz z dworem nadolnym (łac. curia inferior alias nadolny). Miasto otoczone było murami i posiadało bramę miejską (łac. pars walwarum alias wierzey civitatis) oraz rynek wraz z dwoma pierzejami. W pierwszej domy stały tyłem do zamku (łac. platea alias pyerzeya, que iacet in circulo ad castrum dorso alias tylem), druga natomiast posiadała na tyłach umocnienia miejskie sięgające murów (łac. „usque ad blancas”). W mieście znajdowały się również trzy drogi: jedna z nich biegła wzdłuż miejskich fortyfikacji (łac. penes blancas), a pozostałe dwie prowadziły do miejscowego kościoła. W mieście znajdowało się wówczas 17 ogrodów oraz 8 łanów roli. W 1428 król polski Władysław Jagiełło na prośbę wojewody poznańskiego Łukasza Góreckiego przeniósł Górkę w Wielkopolsce z prawa polskiego na prawo magdeburskie.