Kariera sportowa Z pływaniem po raz pierwszy zetknął się w czasach szkolnych. Specjalizując się w stylu dowolnym, od końca lat dwudziestych należał do ścisłej krajowej czołówki. Zdobył mistrzostwo Polski na 400 m st. dowolnym (1935) i w sztafecie 4 x 200 m st. dowolnym (1938). Był też kilkukrotnym wicemistrzem Polski (100 m st. dowolnym: 1930, 1931, 1932, 1934, 1938; 200 m st. dowolnym: 1934; 400 m st. dowolnym: 1934; 1500 m st. dowolnym: 1934; sztafeta 3 x 100 m st. zmiennym: 1934). W trakcie swojej kariery reprezentował barwy Żydowskiego Akademickiego Stowarzyszenia Sportowego w Warszawie (1927–1932), ŻKS Makabi Warszawa (1932–1933), WKS Legia Warszawa (wiosna 1933–1938) i ŻKS Hakoah Bielsko (1939).
W 1934 r. reprezentował Polskę – bez sukcesów – podczas IV Mistrzostw Europy w Pływaniu w Magdeburgu. W 1936 r. został powołany do reprezentacji na igrzyska olimpijskie w Berlinie. Wraz z Romanem (Kazimierzem) Bocheńskim, Helmutem Baryszem i Joachimem Karliczkiem wystąpił w sztafecie 4 x 200 m st. dowolnym, jednak polski zespół już na etapie przedbiegu został zdyskwalifikowany po falstarcie Karliczka.
Z powodzeniem trenował też piłkę wodną oraz udzielał się społecznie jako trener i sędzia pływania.