Zamieszkał w Nowym Jorku, gdzie w latach 1940–1942 zaangażował się jako honorowy doradca w Emergency Rescue Committee aby bronić głównie niemieckojęzycznych pisarzy i pracowników kultury przed prześladowaniem przez reżim nazistowski.

Kesten, w 1949, otrzymał amerykańskie obywatelstwo. W tym samym roku wziął udział w kongresie Międzynarodowego PEN-Klubu w Wenecji. Podjął jednocześnie podróż po Europie.

W 1950 Hermann Kesten został członkiem Akademii Nauki i Literatury (niem. ) w Moguncji. Podczas pobytów w Szwajcarii i Nowym Jorku był członkiem korespondentem Niemieckiej Akademii Języka i Literatury ( w Darmstadt). W roku 1953 przeprowadził się do Rzymu, gdzie mieszkał do roku 1977. W 1954 otrzymał nagrodę miasta Norymberga w dziedzinie kultury (niem. Kulturpreis der Stadt Nürnberg). Od 1972 do 1976 działał jako prezes PEN Centrum Republiki Federalnej Niemiec. W 1974 roku otrzymał nagrodę Georga Büchnera, a w 1977 nagrodę w dziedzinie kultury Nelly Sachs od miasta Dortmund. Po śmierci żony, Toni Kesten, w 1977 przeniósł się do Bazylei, gdzie spędził ostatnie lata życia w żydowskim domu starców „La Charmille” (w Riehen koło Bazylei) – zmarł 3 maja 1996 roku.