Sztab Wojska Dońskiego (ros. Штаб войска Донского) – kolaboracyjny organ wojskowy Kozaków dońskich podczas II wojny światowej.
Po zajęciu ziem kozackich nad Donem latem 1942 r., do dowództwa garnizonu niemieckiego w Nowoczerkasku zgłosiła się 5 lipca tego roku grupa kozackich oficerów, zgłaszając gotowość wspólnej walki z Sowietami. W rezultacie na pocz. września za zgodą Niemców został zwołany zjazd delegatów kozackich, na którym 9 września wyłoniono Sztab Wojsk Dońskich. Powstał on z inicjatywy wybranego wkrótce atamanem marszowym Kozaków dońskich Siergieja W. Pawłowa, który przyjął stopień pułkownika. Sztab pełnił faktycznie funkcje centralnego przedstawicielstwa kozackiego. Na jego czele stanął S. W. Pawłow. Funkcję zastępcy i szefa oddziału wojskowego pełnił starszina wojskowy Płaton M. Duchopielnikow, zaś szefa oddziału politycznego – esauł Aleksandr A. Siusiukin. W Rostowie nad Donem utworzono oddział Sztabu, w skład którego weszli płk Wasilij M. Odnorałow jako jego przewodniczący, sotnik Piotr N. Donskow jako zastępca przewodniczącego i szef oddziału politycznego, chor. Borys I. Abramienkow, stojący na czele oddziału kontrwywiadu, płk Wasilij N. Jełkin, pełniący funkcję inspektora formowanych kozackich oddziałów wojskowych i Władimir I. Popow.