Żołnierze oddziałów pełniących służbę ochronną lub garnizonową byli uzbrojeni jedynie w karabiny ręczne i granaty. Natomiast oddziały wysyłane przeciwko partyzantom miały już ciężką broń maszynową i moździerze. Lepsze było też ich wyposażenie. Broń była najczęściej produkcji sowieckiej.
11 listopada ataman gen. P. N. Krasnow skierował do płk. S.W. Pawłowa pismo, w którym zgłosił szereg propozycji w sprawie organizacji ruchu powstańczego i tworzenia kozackich oddziałów wojskowych, które – jego zdaniem – powinny być łączone w większe jednostki wojskowe. Ogólna liczebność wojsk kozackich miałaby sięgnąć nawet 100 tys. ludzi zgrupowanych w dziesięć dywizji. 15 listopada płk S.W. Pawłow skierował do władz III Rzeszy Deklarację Wojska Dońskiego. Przypomniał w niej o współpracy Kozaków dońskich z Niemcami podczas wojny domowej w Rosji, a następnie prosił o uznanie niezawisłości w sojuszu z III Rzeszą przeciwko ZSRR. Ataman wystąpił też o natychmiastowe oswobodzenie z obozów jenieckich wszystkich czerwonoarmistów pochodzenia kozackiego w celu skierowania ich pod rozkazy płk. S.W. Pawłowa. Pod zwierzchność Sztabu Wojsk Dońskich, przemianowanego wówczas na Sztab Atamana Marszowego, miały trafić ponadto wszelkie kozackie oddziały wojskowe, działające w szeregach Wehrmachtu.