Warunkiem powodzenia szyku tej piechoty w boju były dobrze zabezpieczone skrzydła, których zazwyczaj strzegła lżejsza piechota lub jazda. Specyfika uzbrojenia oraz techniki walki przesądzała jednak o tym, że w innego rodzaju działaniach wojennych byli oni nieprzydatniE. Dąbrowa: Gaugamela 331 p.n.e., dz. cyt., s. 81..
Według świadectwa Diodora (Biblioteka historyczna XVII 110,2) w 323 p.n.e. włączono też do ich formacji łuczników, procarzy i inną lekkozbrojną piechotęDer Kleine Pauly, dz. cyt., t. 1, kol. 680,15-17.. Natomiast chybiona okazała się zaplanowana w 323 r. p.n.e. próba reorganizacji, polegająca na zmianie etniczno-bojowego składu poszczególnych syntagm przez połączenie zbrojnych w sarisy Macedończyków z uzbrojonymi w łuki i oszczepy Persami w stosunku 4:12Peter Green: Aleksander Wielki. Biografia. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2010, s. 531-532..
Po śmierci Aleksandra wojska jego następców również dysponowały licznymi oddziałami pedzetajrów, choć termin ten stopniowo wyszedł z użycia zastąpiony ogólnym określeniem (phalanx).
Przypisy
Bibliografia
L.C. Purser: Exercitus. W W. Smith, W. Wayte, G.E. Marindin: A Dictionary of Greek and Roman Antiquities. London: John Murray, 1890.
Kategoria:Starożytna Macedonia Kategoria:Jednostki i formacje wojskowe epoki hellenistycznej Kategoria:Typy piechoty