Berenice Abbott (ur. 17 lipca 1898 w Springfield, zm. 9 grudnia 1991 w Monson) – amerykańska fotografka, najbardziej znana ze swoich portretów postaci świata kultury okresu międzywojennego w Stanach Zjednoczonych, czy fotografii nowojorskiej architektury lat 30. XX wieku.
Życie i twórczość Urodziła się w Springfield (Ohio) jako córka Charlesa E. Abbotta i Alice Bunn. Jej rodzice rozwiedli się wkrótce po urodzeniu Abbott, a ona została wychowana przez matkę w Columbus (Ohio). Po ukończeniu tamtejszych szkół publicznych w Cleveland, wstąpiła na Ohio State University, ale wycofała się po jednym semestrze dziennikarstwa (1917-1918). Wkrótce potem (1918 r.) wyjechała do Nowego Jorku, gdzie utrzymywała się z pracy jako kelnerka, modelka artysty i grająca w Provincetown Playhouse. Wówczas (1918 r.) zainteresowała się rzeźbą i do 1921 r. była uczennicą Antoine'a Bourdelle'a oraz Constantina Brâncuşiego. W trakcie swojej pracy poznała surrealistycznego fotografa Mana Raya – była jego asystentką i studiowała fotografię. Do 1921 r. Abbott zebrała wystarczająco dużo pieniędzy, by pojechać do Europy, gdzie kontynuowała naukę rzeźby w Paryżu i Berlinie, aż nagle porzuciła sztukę. W 1926 r. otworzyła w Paryżu fotograficzne studio portretowe.