Romuald W. Gantkowski (ur. 14 lipca 1903 w Poznaniu, zm. 17 marca 1989 w Hollywood w USA) – polski reżyser filmowy, scenarzysta i aktor.
Życiorys W 1923 jako uczeń Romana Żelazowskiego ukończył Państwową Szkołę Dramatyczną w przedwojennym Poznaniu, gdzie grał w Teatrze Polskim.
Uchodził wówczas za urodzonego żartownisia i prowokatora, a jeden z jego happeningów zakończył się kompromitacją władz miasta, którym wmówił, że odwiedzi je delegacja z egzotycznego kraju Beludżystanu, którą udawali przebrani studenci.
Asystent reżysera Maxa Reinhardta w Berlinie, działacz społeczny na terenie emigracji polskiej w USA, usiłujący stworzyć tam stały polski teatr. Gdy to się nie powiodło pracował w dziale dubbingu (polskiego i niemieckiego) firmy Paramount Pictures w Nowym Jorku i Paryżu, a w 1935 powrócił do kraju.
W 1937 roku debiutował melodramatem Płomienne serca (wyświetlanym także pt. Podchorąży) na podstawie własnego pomysłu i scenariusza. Film o losach podchorążych Wojska Polskiego II RP zdobył nagrodę ministrów: spraw wewnętrznych i spraw wojskowych na festiwalu filmowym w ramach Targów Wschodnich we Lwowie (1938).