Województwo legnickie – jednostka podziału administracyjnego Polski, jedno z 49 województw istniejących w latach 1975–1998, z siedzibą Wojewody oraz Sejmiku Samorządowego w Legnicy.
Województwo legnickie położone było w południowo-zachodniej Polsce, między środkowym biegiem Odry a Sudetami, na obszarze Dolnego Śląska. Jednostka została utworzona 1 czerwca 1975 roku w wyniku reformy, która zastępowała trójstopniowy podział administracyjny kraju podziałem dwustopniowym. Województwo legnickie zostało wyodrębnione z terenów dwóch dotychczasowych województw: wrocławskiego (z powiatów: bolesławieckiego, jaworskiego, legnickiego, lubińskiego, średzkiego, wołowskiego, złotoryjskiego oraz powiatu grodzkiego Legnica) oraz zielonogórskiego (z powiatów głogowskiego i szprotawskiego).
Jednostka graniczyła z pięcioma innymi województwami: od północy i zachodu z zielonogórskim, od zachodu i południa z jeleniogórskim, od południa z wałbrzyskim, od wschodu z wrocławskim oraz od wschodu i północy z leszczyńskim. Powierzchnia stosunkowo niewielkiego województwa legnickiego wynosiła 4037 km², co stawiało go na siódmym miejscu od końca w kraju. Jego teren w 1998 roku zamieszkiwało 525 600 osób.