Michaił Aleksandrowicz Miller, ros. Михаил Александрович Милер (ur. 23 listopada 1883 we wsi Kamienno-Millerowskaja pod Rostowem nad Donem, zm. 15 lutego 1968 w Monachium) – rosyjski historyk-archeolog, etnolog, wykładowca akademicki, przewodniczący kolaboracyjnej Komisji do spraw Kozackich podczas II wojny światowej, emigracyjny pisarz i publicysta.
Ukończył gimnazjum klasyczne w Taganrogu, a następnie studia na wydziale historyczno-filologicznym uniwersytetu w Moskwie. Podczas studiów brał udział w wykopaliskach archeologicznych na ziemiach kozackich. W 1911 ukończył studia na wydziale prawniczym uniwersytetu w Charkowie. Został sędzią pokoju okręgu taganrogskiego. Następnie podjął pracę jako prawnik w kancelarii dońskiego banku rolniczego w Taganrogu. Jednocześnie zajmował się archeologią i etnografią ziem kozackich nad Donem. Był autorem książki pt. „Материальная культура Донских Низовых Казаков”. Po zakończeniu wojny domowej w Rosji zaczął pracować jako pedagog. Uczył historii w rostowskim instytucie pedagogicznym. Kontynuował też swoją działalność archeologiczno-krajoznawczą. Był członkiem komisji do spraw utworzenia muzeum dońskiego. W 1927 r. współtworzył muzeum krajoznawcze w Taganrogu, którego został dyrektorem. W tym samym roku napisał publikację pt. „Обследование памятников материальной культуры сев.