Eduard Sievers (ur. 25 listopada 1850 w , zm. 30 marca 1932 w Lipsku) – niemiecki filolog, mediewista i językoznawca (młodogramatyk), jeden z najbardziej wpływowych językoznawców historycznych przełomu XIX i XX wieku.
Życiorys W latach 1867–1870 studiował filologię klasyczną, germanistykę i anglistykę w Lipsku i Berlinie. Studia ukończył w wieku 19 lat, uzyskując w 1870 r. tytuł doktora za dysertację pt. Untersuchungen über Tatian. Zaledwie rok później został wykładowcą na uniwersytecie w JenieEveline Einhauser: Sievers, Eduard (1850–1932). W: Keith Brown (Red.): Encyclopedia of language and linguistics. 2. Wydanie. Elsevier, Oxford 2006, , S. 288–290.. Ponieważ mówił płynnie po angielsku, co wówczas nie było częste, w 1881 dostał propozycję pracy na uniwersytecie Harvarda w Cambridge, Massachusetts, którą jednak odrzucił z powodów osobistych. W 1883 przeniósł się na uniwersytet w Tübingen, a w 1887 na uniwersytet w Halle. W 1892 r. otrzymał ofertę pracy na uniwersytecie w Lipsku, gdzie w latach 1899-1900 był dziekanem Wydziału Filozoficznego, a w latach 1901-1902 rektorem. Tam też pracował do śmierci w 1932 r.
Praca naukowa Sievers w pracy naukowej zajmował się językami germańskimi i klasycznymi, metryką oraz fonetyką.