Jego nazwiskiem nazwano również prawo Sieversa, prawo głosowe dotyczące języka pragermańskiego oraz praindoeuropejskiego. Sievers był także jednym z prekursorów prawa Menzeratha. Jego statystyczne badania nad dziełami literackimi stanowią ważny wkład w rozwój językoznawstwa kwantytawnego.
Publikacje Sieversa Untersuchungen über Tatian. Praca doktorska (Uniwersytet w Lipsku). Buchdruckerei des Waisenhauses Hall 1870. Der Heliand und die angelsächsische Genesis. Niemeyer, Halle 1875 Grundzüge der Lautphysiologie zur Einführung in das Studium der Lautlehre der indogermanischen Sprachen. Breitkopf & Härtel, Leipzig 1876. (Kolejne 4 wydania 1881, 1885, 1893 i 1901 pod tytułem Grundzüge der Phonetik zur Einführung in das Studium der Lautlehre der indogermanischen Sprachen beim gleichen Verlag) Heliand (red. Eduard Sievers). Verlag der Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1878 Zur Accent- und Lautlehre der germanischen Sprachen. Niemeyer, Halle 1878 Angelsächsische Grammatik. Niemeyer, Halle 1882 Miscellen zur angelsächsichen Grammatik. Karras, Halle 1883 Proben einer metrischen Herstellung der Eddalieder. Fues, Tübingen 1885 Tatian. Lateinisch und altdeutsch / mit ausführlichem Glossar hrsg. von Eduard Sievers. 2. wydanie. Schöningh, Paderborn 1892 Altgermanische Metrik.