HMS Nile – brytyjski pancernik wieżowy, zbudowany dla Royal Navy na przełomie lat 80. i 90. XIX wieku. Należał do dwuokrętowego typu Trafalgar, zaprojektowanego przez Williama White’a jako rozwinięcie wcześniejszego typu oraz pary siostrzanych „Victoria” i „Sans Pareil”. Przez większą część aktywnej służby przebywał na Morzu Śródziemnym. Przeniesiony do rezerwy w 1903 roku, został sprzedany na złom w roku 1912.
Opis konstrukcji „Nile” był zbudowany według obowiązującej wówczas koncepcji: jako pancerny okręt o niskiej burcie, z głównym uzbrojeniem umieszczonym w dwóch wieżach artyleryjskich na dziobie i rufie, z nadbudówką na śródokręciu. Najważniejsze mechanizmy były chronione pancerzem typu compound (przekładkowym, stalowo-żelaznym), składającym się z pasa burtowego o maksymalnej grubości 508 mm na śródokręciu i 356 mm na końcach, grodzi grubości 406 mm (dziobowa) i 356 mm (rufowa) oraz cytadeli pancernej zamkniętej grodziami poprzecznymi grubości do 457 mm, ze ścianami identycznej grubości, nakrytej pokładem pancernym o grubości 76 mm. Ściany wież artyleryjskich miały grubość 457 mm, bateria dział średniego kalibru 102–127 mm, bojowa 356 mm. Całość ważyła 4228 ton, co stanowiło 33,5% wyporności pancernika.