Od września 1980 działacz NSZZ „Solidarność”. W latach 1980–1981 oraz 1985–1990 pracował we wrocławskim Zakładzie Techniki Biurowej „Biurotechnika”, gdzie współtworzył struktury „Solidarności” i gdzie został przewodniczącym Komitetu Zakładowego. W strukturach „Solidarności” był w 1981 delegatem na Walne Zebrania Delegatów Regionu Dolny Śląsk, sekretarzem Prezydium Zarządu Regionu, delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów i członkiem Prezydium Komisji Krajowej. Od 13 do 16 grudnia 1981 brał udział w strajku, później był współorganizatorem i członkiem Krajowego Komitetu Strajkowego, a po pacyfikacji strajku ukrywał się w Gdańsku, gdzie w 1982 utworzył (wraz z Andrzejem Konarskim) Ogólnopolski Komitet Oporu, a później podjął wraz ze Zbigniewem Bujakiem, Władysławem Hardkiem, Władysławem Frasyniukiem i Bogdanem Lisem współpracę w ramach Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej, której został członkiem. Od 1984 przebywał ponownie we Wrocławiu, gdzie ujawnił się. W latach 1986–1988 był przewodniczącym dolnośląskiego Regionalnego Komitetu Strajkowego Dolny Śląsk. Sceptyczny wobec porozumień okrągłego stołu.