Stosując teorię atrybucji, Spilka, Shaver i Kirkpatrick (1994) wymienili cechy zdarzenia (sytuacja, w której doświadczenie religijne się pojawia), cechy obserwatora (podmiotu), a także konteksty zdarzenia i obserwatora.
Whiteley (1973) uważa, że doświadczenie religijne ujmowane podmiotowo posiada następujące cechy: a) obejmuje ono całe życie psychiczne jednostki, czyli jego sferę emocjonalną, poznawczą i dążeniową, b) w zakres doświadczenia religijnego wchodzi wartość najwyższa dla danej jednostki, przedmiot poświadczenia religijnego jest często nazywany wartością najwyższą c) doświadczenie religijne ma charakter wartości bezpośredniej i egzystencjalnej, jednostka zdobywa wiedzę poprzez zapoznanie się z jakością doświadczenia, a nie przez opis czy wnioskowanie, d) wywiera ono obserwowany wpływ na życie religijne jednostki.
Doświadczenie religijne jest uważane za istotny element religijności, za jej „rdzeń”. Występuje u jej źródeł i jest warunkiem jej trwałości. Doświadczenie religijne mobilizuje wszystkie zasoby jednostki: poznawcze, emocjonalne, wartościujące, dążeniowe, fizyczne i społeczne, a nawet motywacje do zmiany, umożliwia też jednostce samotranscendencję, przyjęcie i zaangażowanie się w to co dotychczas było nieznane.