Strategie odpowiedzi na metale ciężkie Wyróżniane są dwie grupy strategii radzenia sobie w siedlisku o wysokim stężeniu metali ciężkich: wykluczanie (przystosowania roślin sprawiają, że toksyczne metale nie są pobierane z gleby, od pewnego stężenia przestają być skuteczne, często są to pseudometalofity) akumulacja (toksyczne metale są pobierane z gleby, ale gromadzone w ciele tak, aby nie oddziaływać na komórki).
Gatunki akumulujące metale ciężkie mogą być hiperakumulatorami, gdy gromadzą w tkankach pewną ponadprogową ilość metali, która może przewyższać stężenie w glebie. Są to m.in. smagliczka murowa (Alyssum murale) – hiperkumulator Ni, tobołki alpejskie (Thlaspi caerulescens) – hiperakumulator Ni, Zn, Mn i Cd. Gatunki akumulujące metale proporcjonalnie do stężenia w glebie są biowskaźnikami.
Metalofity mają zdolności do fitoremediacji (akumulacji zanieczyszczeń) skażonych gleb. Wiele gatunków wykazuje szczególną zdolność do silnego kumulowania metali ciężkich w swoich tkankach (hiperakumulacja).
Przypisy
Kategoria:Ekologia roślin Kategoria:Typologia organizmów Kategoria:Tolerancja ekologiczna